Proszę pozwól mi dziś

sobą poczuć się

proszę pozwól mi dziś

własne zdanie mieć

i w ciszy odnaleźć szept

moją drogę przejść

proszę pozwól mi dziś

poczuć świata pęd

mamo proszę

uwierz mi poradzę sobie

mamo proszę

nie dawaj mi tysiąca dobrych rad

bo kocham cię i tak

więc zaufaj mi raz

mamo proszę daj

odkryć własny świat

nim ogień zgaśnie we mnie sam

musisz pozwolić mi dziś

wykraść kilka chwil

trochę zwariować i biec

przed siebie byle gdzie

musisz pozwolić mi dziś

na nowo znaleźć się

samej tak

i tak gdy gubię się

to czuję mocno że

ty przy mnie jesteś wiem






















Biegnę znów w wielki świat. 

Jego wir, ponad falę chcę poczuć to już. 

Pęka nić. Trudno zostać mi tu. 

Tak za ciasny wydaje się dzień. 

Gdybyć mógł ubrać mnie w magie barw. 

Gdybyś wiedział jak mnie tu zatrzymać 

I chciał tego z całych sił. 



I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni wciąż silniejszy. 

I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni znów silniejszy. 



Pragnę mieć coś mojego. 

Tak tęsknie, obsesją to już staje się. 

Czemu, więc 

nawet ten rozdział już sam zamyka się i znika więź. 

Wiem, że tam czeka nieznany ląd. 

Już nie woła ten głos. 

Ty wypuszczasz mnie z rąk. 

Wypuszczasz mnie. 



I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni wciąż silniejszy. 

I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni znów silniejszy. 



To ja. 

Mój taniec poprzez dzikość myśli nagich. 

W tym szaleństwie gubię Cię 

I ofiarą staję się swoich pragnień, braku granic. 

Nikt za rękę nie prowadzi. 

Może w końcu uda się miejsce znaleźć swe. 



I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni wciąż silniejszy. 

I tylko ja i wiatr. 

To on mi karze tak pędzić. 

I tylko ja i wiatr. 

Od Twoich dłoni znów silniejszy.